| تبليغات | X |
|
دکتر داوود هرمیداس باوند
|
||
|
نظرات و سخنان استاد دکتر داوود هرمیداس باوند سخنگوی جبهه ملی ایران |
داغ شهيدِ خفته به خوني كـه در غـمـش
جانم به لب رسيد و غم از دل به در نبرد!
فــرخندهِ كيش مــردِ جواني دلـيـر بـود
دلــدادة بــزرگــي و ســالاري وطــن!
عصر روز سه شنبه نوزدهم آبانماه سالروز شهادت دکترسیدحسین فاطمی شهید راه آزادی طبق روال همه ساله برسر مزارش درابن بابویه گرد هم میآییم ونسبت به آن شهیدوالامقام ادای احترام مینمائیم . وسیله رفت وبرگشت راس ساعت سه بعد ازظهر درمیدان هفت تیر مقابل مسجد الجواد مهیا ست .
17/ 8 / 88
جبهه ملی ایران – کمیته تشکیلات استان تهران
نوزدهم آبانماه مصادف باپنجاه وپنجمین سالگرد شهادت دکترسیدحسین فاطمی ، وزیرامورخارجه دولت ملی مصدق و شهید بزرگ جبهه ملی ایران است .اوکه ازنوجوانی مبارزه علیه استعمار خارجی واستبداد داخلی را آغاز کرد ازبنیانگذاران جبهه ملی ایران است .اوپس ازکودتای ننگین 28 مرداد 1332 وسقوط دولت ملی مصدق درتاریخ نوزدهم آبان 1333 بدست کودتاچیان به جوخه اعدام سپرده شد وجان خودرا دراه آزادی واستقلال این مرز وبوم نثار کرد . یادش گرامی وراهش پر رهروباد .
شورای مرکزی جبهه ملی ایران
ادیب برومند -دکترلقا اردلان - بانو فرشید افشار-مهندس عباس امیرانتظام -فرهادامیرابراهیمی -–دکترهرمیداس باوند -دکترجهانشاه برومند -مهندس مرتضی بدیعی -مهندس اسماعیل حاج قاسمعلی -عیسی خان حاتمی - دکترپرویزدبیری -جمال درودی -دکترعلی رشیدی -حسین راضی - دکترشاهین سپنتا -دکترخسرو سعیدی -حسین شاه حسینی - حسن شهیدی -جواد شرف الدین -مهندس حسین عزت زاده -سرلشکربازنشسته ناصر فربد-اصغرفنی پور- دکترمحسن فرشاد -دکتر باقرقدیری اصلی -حسن قدیانی - منوچهرملک قاسمی - پریچهر مبشری -ابراهیم منتصری -دکتر صادق مسرت -دکتر حسین موسویان -هرمزممیز ی -دکترمهدی مویدزاده - دکترعلی اکبرنقی پور ابوالفضل نیماوری .
جای تردید نیست که در راه پر پیچ و خم سیاست همواری و ناهمواری فراوانست و در هر مرحله با دوراندیشی و درایت و رعایت ملاحظه باید گام برداشت. اتخاذ سیاستی که با خردورزی سازگار نباشد، غیر از زیان، آن هم زیان های جبران ناپذیر چیز دیگری ببار نخواهد آورد.
جمهوری اسلامی در سیزدهم آبانماه 1358 مرتکب اشتباهی در ارزیابی سیاست شد و اقدام به گروگان گیری کارکنان سفارت آمریکا نمود و مجوز این کار غیرعادی و نامتعارف را جاسوس بودن آنان و سفارتخانه آمریکا را جاسوسخانه نامید.
این اقدام ناروا که با هیچ یک از موازین و مقررات دیپلماتیک سازگاری نداشت برای جهانیان شگفت انگیز و نفرت آمیز می نمود زیرا اولا این توهینی بزرگ تلقی می شد نسبت به همه کسانی که در سفارتخانه های کشورهای جهان مقامات سیاسی را تصدی میکردند و با این ترتیب کارمندان سفارتخانه های ما هم مشمول این توهین می شدند.
ملت ایران از یکصد سال پیش تا کنون برای دستیابی به آزادی همواره در مبارزه و تلاش پیگیر علیه استبداد داخلی و استیلای خارجی بوده است. فرآیندی که ترجمان خارجی آن در انقلاب مشروطیت، نهضت ملی کردن صنعت نفت و انقلاب 1357، پدیدار گردید، بی شک به عنوان نقاط عطف در تاریخ سیاسی-اجتماعی ایران بشمار رفته است. با آنکه رویدادهای یاد شده هر بار به دلایلی با نافرجامی های غیرمنتظره روبرو شدند، ولی همواره الهام بخش نسل های آینده برای پیگیری تلاش ملی در راستای تحقق آزادی های بنیادین در پرتو ارزشهای بشری و ملی بوده است. بویژه امروزه که حقوق بشر و آزادیهای بنیادین بعنوان ارزشهای جهانشمول مندرج در منشور ملل متحد و اسناد الحاقی آن بر تمامی عرصه های تعاملات جوامع بشری، اعم از داخلی و بین المللی، سایه افکنده و دولتها نسبت به رعایت و اجرای آنها، از جمله آزادی های عقیده، بیان، انتخابات، حزبهای سیاسی، گردهمایی ها و رسانه ها متعهد شده اند. آنها که این قانونهای و تعهدات بین المللی و حقوق بشری را نقض می کنند، نه تنها در برابر ملت خود مسئول هستند، بلکه به سبب نقض تعهدات بین المللی در برابر نهادهای بین المللی مربوط نیز باید پاسخگو باشند.
روز: دکتر هرمیداس باونداستاد دانشگاه در گفت وگو با روز با اشاره به ضرب الاجل دو روزه ای که کشورهای غربی برای ایران به منظور پاسخ دادن به پیشنهاد جلسه وین تعیین کرده گفت که محافل مختلف در ایران نسبت به توافق داوطلبانه ای که مقامات ایرانی انجام داده بودند اختلاف نظر دارند و به همین جهت مذاکره کنندگان نمی دانند چه جوابی باید بدهند. به گفته باوند ایران سیاست دفع الوقت را در پیش گرفته که می تواند تبعاتی همچون تحریم های سنگین از جمله تحریم بنزین و محدودیت در آبهای آزاد را به همراه داشته باشد. این گفت و گو را می خوانید.
تردید ایران برای پاسخ به غرب برای چیست؟
ایران نمی خواهد به پیشنهاد غرب مبنی بر ارسال کیک زرد به خارج و گرفتن سوخت جواب بدهد و به گزینه های دیگری فکر می کند. یعنی اول قبول کرده اند اما وقتی به داخل کشور آمدند دیدند که بقیه مخالفت می کنند. حالا پیشنهادات خودشان را دارند. مثلا اینکه ایران به صورت مرحله به مرحله کیک زرد بدهد و یا اینکه اورانیوم غنی شده خود را نگهدارد که این البته مغایر با تفاهمی است که دروین مطرح شده بود می باشد. با توجه به تردیدهای ایران، غرب برای ایران ضرب الاجل تعیین کرده که جواب صریحی به پیشنهاد غرب بدهد که همان خروج کیک زرد و اخذ اورانیوم بیست درصد غنی شده به منظور استفاده در راکتور تحقیقاتی دانشگاه تهران است.
نگرانی برخی مقامات دولتی از فرستادن کیک زردتولید شده در ایران به خارج و دریافت سوخت این است که چنین موافقتی عملا به معنی تعلیق غنی سازی در داخل کشور است. آیا چنین برداشتی از توافق ایران وغرب درست است؟
بله. از نظر غرب به این معنی است که چنین سوختی فقط می تواند در مقاصد صلح جویانه استفاده شود. این نگرانی که غرب در خصوص ایران دارد البته با این عمل مرتفع می شود. ظاهرا برای راکتور تهران این سوخت ارسال می شود تابرای مقاصد پزشکی مصرف شود. بنابراین دیگر نیازی ندارد که ایران بخواهد غنی سازی کند.
تردید ایران برای پاسخ به پیشنهاد غرب برای چیست؟
وحدت نظری در ایران وجود دارد. برخی محافل مخالفت کرده اند. از جمله آقای لاریجانی رییس قوه مققنه. به نظر نمی رسد اجماعی بر سر توافق با غرب وجود داشته باشند. حالا می خواهند به صورت های گفته شده تعدیل کنند یا سوخت را اصلا بخرند. یعنی به جای اینکه کیک را بفرستند سوخت را بخرند. ممکن است یک پیشنهاد دیگری داشته باشند. اما تا به حال این پیشنهاد به صورت شفاف منعکس نشده و آنها هم منتظر ایران هستند. خانم کلینتون هم پیش از این گفته بودند که آمریکا نمی تواند برای مدت زیادی منتظر بنشیند. وزیر امور خارجه انگلیس هم که به روسیه رفته بود نکته ای شبیه آن را مطرح کرده بود. غرب معتقد است که ایران می خواهد وقت بگذراندو به خاطر سابقه ای که در این زمینه دارد برای ایران ضرب الاجل گذاشته اند تا موضعش را سریعتر روشن کند. آنها معمولا ایران را متهم می کردند که اراده جدی برای مذاکره ندارد. این سابقه وجود دارد وانتظار هم این بود که اگر ایران تفاهم را علی الاصول پذیرفته جواب بدهند. اما در داخل کشور از سوی برخی مقامات مخالفت هایی شده و به همین جهت به نظر می رسد ایران سیاست دفع الوقت را پیش رو گرفته است.
جواب ندادن به پیشنهادغرب چه تبعاتی خواهد داشت؟
اگر به زمینه تفاهمی که در وین شده بود جواب ندهند، کشورهای غربی و آمریکا به سمت تحریم های سنگین خواهند رفت. آمریکایی ها هم برنامه خودشان را دارند که می تواند موارد مختلفی را از تحریم بنزین تا ایجاد محدودیت برای تردد در آبهای آزاد را در برگیرد.
به نظر می رسد که دولت ایران در این فکر است که دولت های غربی توان تحریم بیشتر را ندارند و می تواند با زمان بازی کند و این روند را طولانی کند؟
آنها خودشان می گویند که توپ را در زمین غرب انداختیم و مسایلی این دست. به نظرم من یا باید آن تفاهم نسبی صورت گرفته در وین را بپذیرند یا اینکه تن بدهند به آنچه غرب در موردشان تصمیم خواهد گرفت. فکر نمی کنم غرب به درخواست های ایران برای خرید سوخت رضایت بدهد. ایران می گوید به جای اینکه همه کیک زرد را بفرستد مرحله به مرحله چند صد کیلوگرم بفرستد که عملا گزینه ای نیست که غرب بخواهد به آن تن بدهد. با این حال هنوز ایران هنوز پیشنهاد جدیدی مطرح نکرده و معلوم نیست که اگر به پیشنهاد روشنی رسیده اند چرا آنرا اعلام نمی کنند.
به نظر شما سرانجام این مذاکرات به کجا خواهد رسید؟
با توجه به مخالفت های محافل مختلف در ایران بعید می دانم چنین مذاکره ای به جایی برسد. ایران در یک شرایط آزادانه و داوطلبانه تفاهم را پذیرفته بود. اگر تاخیر بیاندازند آنها هم نپذیرند وبعد مجبور شوند پس از مدتی بپذیرند آنگاه معلوم می شود که تحت فشار مجبور شده اند که این موضوع را بپذیرند که این یک امتیاز منفی در کارنامه مذاکرات ایران خواهد بود. اگر ایران بخواهد مساله را به صورت کلی عوض کند آنها هم می روند به دنبال تحریم هایی که اعلام کردند. اگر بعد از چانه زدن ها ایران دوباره همان چیزی را بپذیرد که اول پذیرفته بود تاثیرات روانی خواهد داشت.
هم میهنان؛
اکنون که موج حق طلبی ، آزادیخواهی و اعتراض به سیاست های نابجا وسرکوبگرانه دولتمردان در غالب جنبشی ملی و مسالمت آمیز سراسر میهن عزیزمان را در نوردیده و غرور و افتخار را به تمامی ایرانیان بازگردانده است؛ چشم جهانیان به ایران دوخته شده تا نظاره کنند چگونه ملتی در برابر خشن ترین روشها برای سرکوب هر ندای حق طلبانه ای ، به مسالمت آمیز ترین ابزارها متوسل می شوند و آنچه این غرور و آن افتخار را باعث گردیده دقیقاً همین نکته است. بدیهی است هرگاه ملتی برای دستیابی به حقوق خود بپا می خیزد و جنبشی به راه می افتد ، عده ای فرصت طلب نیز که اهدافشان هیچ گونه سنخیتی با منافع ملی و مطالبات ملت ندارد ، سعی بر آن دارند تا از شرایط پیش آمده نهایت سوء استفاده را نموده و از آب گل آلود ماهی دلخواه خود را صید کنند. سازمان های تروریستی و تجزیه طلبانه ای که متأسفانه چند سالی است در کشور ما مشغول به فعالیت های اهریمنی خویش اند و از هر کوششی برای تهدید تمامیت سرزمینی و منافع ملی ایران فروگذار نمی کنند؛از آن جمله اند.
با تاسف بسیار و اندوه فراوان درگذشت رادمرد میهن دوست و از پیروان راستین راه مصدق بزرگ، قاضی شریف و پاکدامن دادگستری، عضو شورای مرکزی و هیأت اجرائیه جبهه ملی ایران آقای غلامرضا رحیم را به اطلاع هموطنان ارجمند میرسانیم.
مجلس ترحیم آن فقید سعید روز جمعه هشتم آبانماه ازساعت ده تا یازده ونیم صبح درمسجد حجت ابن الحسن واقع درخیابان سهروردی شمالی برگزارخواهد شد.
شورای مرکزی جبهه ملی ایران
ادیب برومند- دکترلقا اردلان – بانو فرشید افشار- مهندس عباس امیرانتظام – فرهادامیرابراهیمی دکترهرمیداس باوند - دکتر جهانشاه برومند-- مهندس مرتضی بدیعی – مهندس اسماعیل حاج قاسمعلی – عیسی خان حاتمی – دکترپرویزدبیری - جمال درودی – دکترعلی رشیدی ـ حسین راضی – دکترخسرو سعیدی – حسین شاه حسینی – حسن شهیدی – جواد شرف الدین – مهندس حسین عزت زاده – سرلشگربازنشسته ناصرفربد- اصغرفنی پور- دکترمحسن فرشاد – حسن قدیانی – دکتر باقر قدیری اصلی – دکترحسین موسویان - دکترمهدی مویدزاده – منوچهرملک قاسمی ـ پریچهرمبشری – هرمزممیزی – ابراهیم منتصری – دکترصادق مسرت – دکترعلی اکبرنقی پور- ابوالفضل نیماوری
از روزی که دولت فعلی برروی کار آورده شد (بیش ازچهارسال پیش) وظیفه اصلی آن باز گذاشتن دست حامیان و پشتیبانان دولت و مراکز قدرت در تسلط برادارات ، پست های کلیدی(مدیریت ها،وزارت خانه ها ) حضور قوی در مجلس و مراکز تصممیم گیری ، مراکز توزیع کننده منابع مالی و امکانات اقتصادی( منابع طبیعی ، وزارت خانه های اقتصادی، بانک ها ، بورس ) غیر از مراکز سیاسی بوده است .
اولین اقدام رییس جمهور در آن زمان مخالفت با واگذاری قسمتی از سهام بانک پارسیان به خریداران در بخش خصوصی به بهانه تامین قسمتی از هزینه خرید توسط بانک ها بود تا گروه مورد نظر خاص بر این بانک مسلط شود. از آن زمان گروه های مافیائی برای آسان کردن تسلط بر اموال عمومی تبلیغات شدید خصوصی سازی را راه انداختندو بالاخره چه در مجمع تشخیص مصلحت نظام و چه در سطح بالاتر مقدمات صدور فرمان رهبری دایر بر اصلاح اصل 44 قانون اساسی که بخش دولتی اقتصاد را شرح داده است فراهم ساختند تا اموال کلیدی و حیاتی دولتی هم قابل تصرف و حراج باشد ( بانک ها ، راه آهن ، خدمات ارتباط جمعی ، شرکت های حمل و نقل و صنایع بنیادی و کلیدی ،بنادر و ترمینال ها )
در حالیکه اولاً دولتی بودن صنایع و فعالیت های زیر بنایی و کلیدی به شرح مندرج در قانون اساسی به لحاظ اهمیت آنها در حفظ امنیت و رفاه عمومی و باز بودن دست دولت ( البته یک دولت ملی و دلسوز مصالح عمومی ) در جهت دادن به اقتصاد وسیاست های اقتصادی دولت در جهت رفاه عمومی است( مثل همه اقتصادهای سوسیالیستی واقعی و حتی نظام های سرمایه داری مختلط) و ثانیاً نهضت خصصوصی سازی از دهه 1990 پس ازسقوط امپراطوری شوروی درجهان راه افتادخود ابزاری برای ایجاد رقابت رشداقتصادی بهبود سطح رفاه مردم واولین پیش نیاز آن آزادسازی اقتصادی یعنی تسهیل فعالیت اقتصادی مردم از راه حذف قوانین ومقررات زائد ودست وپاگیر وساده سازی مدیریت امور عمومی و اقتصادی بوده است .
مثلاً در آلمان پس از ملحق شدن آلمان شرقی هدف خصوصی سازی (کوچک کردن دولت ) پاک سازی وحذف آثار اقتصا د فاشیستی دوران هیتلری و دوران کومونیستی استالینی ( 1990-1945) و ایجاد ساختارها و زیر بنا ها و صنایع قرن بیست و یکم با تکنولوژی قرن بیست و یکم بود که نتیجه آن بهبود شرایط رقابتی ، افزایش اشتغال ، تولید، افزایش صادرات و ازدیاد رفاه و قدرت اقتصادی کشور خواهد بود.
در بیش از پنجاه کشور که نهضت خصوصی سازی در آن پا گرفت اول از همه هدف های خصوصی سازی در هر بخش از اقتصاد وصنعت تعریف می شد و بعد هیئتی مرکب از نمایندگان منافع مصرف کنندگان ( کارگران ، کارمندان ، معلمین) بانک ها ، صاحبان صنایع ، نمایندگان مجلس و دولت تصمیم می گرفتند که با کارخانه یا صنعت چه باید بشود و آیا این صنعت مضر و آلوده کننده باید از سطح زمین پاک شود یا کوچک شود یا گسترش یابد و بعد به هر کسی یا شرکتی ویا کنسرسیومی چه در سطح ملی و یا بین المللی فروخته شود ( واگذار شود ) که توانایی فنی ، مالی ، تکنولوژیکی ، مدیریتی ، پرسنلی را داشته باشدکه طی مدت تعیین شده آن صنعت را به سطح مطلوب برساند و اهداف قبلاً تعیین شده و توافق شده را تامین نماید.
در ایران خصوصی سازی را تنها از دید انتقال مالکیت و کنترل یعنی خرید و فروش سهام شرکت های سود ده یا دارای سرمایه های نهفته دانسته اند یعنی هر دار و دسته ای ، کارخانه ای یا صنعتی یا بخشی از صنعتی ( مثل شرکت های وابسته به صنعت نفت ، صنعت مس ، صنعت آلومنیوم ، صنعت برق ، صنعت آّب ، نیروگاه ها و سد ها) را هدف تسلط خود قرار می دهد و به هزار وسیله برای خود سوئی سازی آن اقدام می کند که اولین تاکتیک عوامل بیرونی و درونی آنها زیان ده کردن آن کارخانه یا صنعت و درست کردن بهانه عوام پسند برای فروش و یا واگذاری آن است ( راه های منفی کردن تراز نامه شرکت ها متعدد است) .
بعضی از نهاد ها وارگان های وابسته به حکومت مسئله خصوصی سازی را هم از دید ایجاد درآمد مستقل از بودجه دولت و هم از دید تسلط بر جامعه ، افکار عمومی ، زندگی خصوصی مردم ، روابط بین المللی مخصوصاً تجارت خارجی می بینند و بعضی افراد ساده اندیش یا عامل خود این نهاد ها و بنیادها به استناد مقرراتی که خود عوامل این نهادهای ظاهراً عمومی وضع کرده اند اظهارنظر می کنند که مثلاً واگذاری پنجاه و یک درصد سهام مخابرات به شرکت های ظاهراً تعاونی سپاه اشکالی ندارد که هم از اسم تعاونی سوء استفاده شده است و هم از کلمه خصوصی سازی و بعضی هم که فریادشان بلند شده فقط ناشی از تأسف از دست رفتن فرصت کسب تسلط و سود جویی است .
درعلوم اداری و اقتصاد هر نهاد ، شرکت یا موسسه ای را دولتی می دانند که بالاترین مقامات آن توسط مقامات حکومتی انتخاب و منصوب شوند ، بنابراین تمام نهاد ها ، بنیادها ، شرکت ها و موسسأت به اصطلاح تعاونی و خیریه زیرنظرمقامات حکومتی ، دولتی و یا شبه دولتی هستند و تسلط مقامات حکومتی بر آنها و بر دستگاه های اداری و دولتی در ذات با اقتصاد رقابتی و خصوصی مغایرت دارد یعنی امکانات و فرصت های خاص ناشی از قدرت حکومت را به آنها می دهد( چهل هزار میلیارد تومان پول بانک های دولتی را چه افراد و شرکت هایی خورده اند؟ )
اقتصاد رقابتی واقعی که سبب رشد، توسعه و ازدیاد تولید ، اشتغال و رفاه در بخش عظیمی از دنیا حتی در دهه اخیر در چین و هندوستان شده پنج رکن دارد: (1) آزادی اطلاعات ، تولید اطلاعات ، دسترسی به اطلاعات ، سرعت دسترسی و کم هزینه بودن اطلاعات (2) تساوی همه افراد علاقمند در بهره گیری از اطلاعات (3) تساوی افراد علاقمند در دسترسی به منابع مالی و امکانات ( بانک ها ، موسسأت مالی ، بازار ها ، صنایع ، مواد اولیه ، واردات ، صادرات) (4) قابل رقابت بودن کالا ها و یا خدمات ( نبودن انحصارات طبیعی ، امکانات سر مایه ای ، فنی ، تکنولوژیکی, مسائل امنیت ملی یا ملاحظات اجتماعی و رفاهی) و بالاخره (5) باز بودن اقتصاد و دسترسی به مواد ، کالا ها ، خدمات ، بازار در سطح جهانی و رقابتی که یک بررسی ساده نشان می دهد که در ایران هیچیک از این پنج شرط فراهم نیست و در این شرایط راه اندازی بهانه خصوصی سازی جز دامی برای انتقال ثروت های ملی و اموال عمومی به باند های مافیایی و ایجاد پایه های تسلط دراز مدت نهاد های حکومتی و بنیاد ها و افراد و خانواده های مسلط بر آنها برای جامعه نیست.
|
تهران – جبهه ملی ایران 28/7/1388
|
|