دکتر داوود هرمیداس باوند

شصتمین سال تاسیس جبهه ملی ایران

bavand — Wed, 04 Nov 2009 19:47:12 GMT

شصت سال قبل زمانیکه ملت ایران در چنگال استعمار خارجی و استبداد داخلی دست و پا میزد و محمدرضاشاه با برپا کردن مجلس موسسان قلابی و افزودن به اختیارات خود آشکارا قدم در جاده دیکتاتوری و پایمال کردن حقوق ملت نهاده بود، دکترمصدق رهبر نهضت ملی ایران برای استقلال و آزادی و استیفای حقوق و آزادیهای ملت ایران قیام کرد. مصدق و نوزده نفر همراهان او پس از چهار روز تحصن بی نتیجه در کاخ مرمر که بعنوان اعتراض به تقلب در انتخابات دوره شانزدهم مجلس شورای ملی بعمل آوردند سرانجام در روز اول آبانماه 1328 درمنزل دکتر مصدق تجمع پیدا کرده و تاسیس سازمان جبهه ملی ایران را اعلام داشتند. در اثر مقاومت و ادامه مبارزات دکتر مصدق و جبهه ملی انتخابات تهران باطل اعلام شد و در انتخابات مجدد هشت نفر از کاندیداهای جبهه ملی با رای مردم تهران به مجلس راه یافتند و همین فراکسیون جبهه ملی در مجلس شانزدهم بود که قانون ملی شدن نفت در سراسر کشور را با پشتیبانی قاطع ملت ایران به تصویب نهائی رسانید و سپس دکتر مصدق رهبر جبهه ملی ایران برای اجراء کردن قانون ملی شدن نفت قبول مسئولیت نموده و در دهم اردیبهشت 1330 دولت ملی زمام امور را در دست گرفت. دولت ملی مصدق به سرعت موفق شد از شرکت غاصب نفت انگلیس خلع ید بعمل آورد و با عملی کردن ملی شدن نفت به آرزوی دیرین ملت ایران جامه عمل بپوشاند و از نظر رعایت موازین دموکراسی و حقوق بشر موفق شد الگوئی بینظیر در تاریخ ایران و کم نظیر در منطقه و جهان به نمایش بگذارد. و در نتیجه قطع نفوذ استعمار و ایجاد فضای آزاد و دموکراتیک و پاکیزگی و سلامت مالی صاحبان مقامات دولتی توانست بدون صدور نفت بیلان اقتصادی را مثبت نموده و شکوفائی اقتصادی برای کشور به ارمغان آورد. همه این اقدامات برای قدرت های استعماری جهان و ایادی داخلی آنها تحمل ناپذیر بود لذا طرح کودتای انگلیسی و آمریکائی که اتحاد شوروی هم بر آن مهر تایید نهاده بود با همکاری مزدوران داخلی آنها بویژه دربار پهلوی در 28 مرداد 32 باجراء درآمد و دولت ملی مصدق سرنگون شد. مصدق و بسیاری از یاران او در جبهه ملی به زندان افتادند. ولی از فردای این کودتای ننگین نیروهای جبهه ملی ایران در قالب نهضت مقاومت ملی مبارزه ای سخت وگسترده را با کودتا آغاز کردند که چندسالی ادامه یافت.

گروگانگیری کاری نسنجیده و زیانبار بود

bavand — Wed, 04 Nov 2009 06:43:18 GMT

جای تردید نیست که در راه پر پیچ و خم سیاست همواری و ناهمواری فراوانست و در هر مرحله با دوراندیشی و درایت و رعایت ملاحظه باید گام برداشت. اتخاذ سیاستی که با خردورزی سازگار نباشد، غیر از زیان، آن هم زیان های جبران ناپذیر چیز دیگری ببار نخواهد آورد.

جمهوری اسلامی در سیزدهم آبانماه 1358 مرتکب اشتباهی در ارزیابی سیاست شد و اقدام به گروگان گیری کارکنان سفارت آمریکا نمود و مجوز این کار غیرعادی و نامتعارف را جاسوس بودن آنان و سفارتخانه آمریکا را جاسوسخانه نامید.

این اقدام ناروا که با هیچ یک از موازین و مقررات دیپلماتیک سازگاری نداشت برای جهانیان شگفت انگیز و نفرت آمیز می نمود زیرا اولا این توهینی بزرگ تلقی می شد نسبت به همه کسانی که در سفارتخانه های کشورهای جهان مقامات سیاسی را تصدی میکردند و با این ترتیب کارمندان سفارتخانه های ما هم مشمول این توهین می شدند.

13 آبان فرصتی برای تبدیل و تغییر تعارض موجود به تفاهم سازنده

bavand — Tue, 03 Nov 2009 07:03:18 GMT

ملت ایران از یکصد سال پیش تا کنون برای دستیابی به آزادی همواره در مبارزه و تلاش پیگیر علیه استبداد داخلی و استیلای خارجی بوده است. فرآیندی که ترجمان خارجی آن در انقلاب مشروطیت، نهضت ملی کردن صنعت نفت و انقلاب 1357، پدیدار گردید، بی شک به عنوان نقاط عطف در تاریخ سیاسی-اجتماعی ایران بشمار رفته است. با آنکه رویدادهای یاد شده هر بار به دلایلی با نافرجامی های غیرمنتظره روبرو شدند، ولی همواره الهام بخش نسل های آینده برای پیگیری تلاش ملی در راستای تحقق آزادی های بنیادین در پرتو ارزشهای بشری و ملی بوده است. بویژه امروزه که حقوق بشر و آزادیهای بنیادین بعنوان ارزشهای جهانشمول مندرج در منشور ملل متحد و اسناد الحاقی آن بر تمامی عرصه های تعاملات جوامع بشری، اعم از داخلی و بین المللی، سایه افکنده و دولتها نسبت به رعایت و اجرای آنها، از جمله آزادی های عقیده، بیان، انتخابات، حزبهای سیاسی، گردهمایی ها و رسانه ها متعهد شده اند. آنها که این قانونهای و تعهدات بین المللی و حقوق بشری را نقض می کنند، نه تنها در برابر ملت خود مسئول هستند، بلکه به سبب نقض تعهدات بین المللی در برابر نهادهای بین المللی مربوط نیز باید پاسخگو باشند.

بعید است مذاکرات به نتیجه برسد

bavand — Mon, 02 Nov 2009 19:38:18 GMT

روز: دکتر هرمیداس باونداستاد دانشگاه در گفت وگو با روز با اشاره به ضرب الاجل دو روزه ای که کشورهای غربی برای ایران به منظور پاسخ دادن به پیشنهاد جلسه وین تعیین کرده گفت که محافل مختلف در ایران نسبت به توافق داوطلبانه ای که مقامات ایرانی انجام داده بودند اختلاف نظر دارند و به همین جهت مذاکره کنندگان نمی دانند چه جوابی باید بدهند. به گفته باوند ایران سیاست دفع الوقت را در پیش گرفته که می تواند تبعاتی همچون تحریم های سنگین از جمله تحریم بنزین و محدودیت در آبهای آزاد را به همراه داشته باشد. این گفت و گو را می خوانید.

تردید ایران برای پاسخ به غرب برای چیست؟

ایران نمی خواهد به پیشنهاد غرب مبنی بر ارسال کیک زرد به خارج و گرفتن سوخت جواب بدهد و به گزینه های دیگری فکر می کند. یعنی اول قبول کرده اند اما وقتی به داخل کشور آمدند دیدند که بقیه مخالفت می کنند. حالا پیشنهادات خودشان را دارند. مثلا اینکه ایران به صورت مرحله به مرحله کیک زرد بدهد و یا اینکه اورانیوم غنی شده خود را نگهدارد که این البته مغایر با تفاهمی است که دروین مطرح شده بود می باشد. با توجه به تردیدهای ایران، غرب برای ایران ضرب الاجل تعیین کرده که جواب صریحی به پیشنهاد غرب بدهد که همان خروج کیک زرد و اخذ اورانیوم بیست درصد غنی شده به منظور استفاده در راکتور تحقیقاتی دانشگاه تهران است.

نگرانی برخی مقامات دولتی از فرستادن کیک زردتولید شده در ایران به خارج و دریافت سوخت این است که چنین موافقتی عملا به معنی تعلیق غنی سازی در داخل کشور است. آیا چنین برداشتی از توافق ایران وغرب درست است؟

بله. از نظر غرب به این معنی است که چنین سوختی فقط می تواند در مقاصد صلح جویانه استفاده شود. این نگرانی که غرب در خصوص ایران دارد البته با این عمل مرتفع می شود. ظاهرا برای راکتور تهران این سوخت ارسال می شود تابرای مقاصد پزشکی مصرف شود. بنابراین دیگر نیازی ندارد که ایران بخواهد غنی سازی کند.

تردید ایران برای پاسخ به پیشنهاد غرب برای چیست؟

وحدت نظری در ایران وجود دارد. برخی محافل مخالفت کرده اند. از جمله آقای لاریجانی رییس قوه مققنه. به نظر نمی رسد اجماعی بر سر توافق با غرب وجود داشته باشند. حالا می خواهند به صورت های گفته شده تعدیل کنند یا سوخت را اصلا بخرند. یعنی به جای اینکه کیک را بفرستند سوخت را بخرند. ممکن است یک پیشنهاد دیگری داشته باشند. اما تا به حال این پیشنهاد به صورت شفاف منعکس نشده و آنها هم منتظر ایران هستند. خانم کلینتون هم پیش از این گفته بودند که آمریکا نمی تواند برای مدت زیادی منتظر بنشیند. وزیر امور خارجه انگلیس هم که به روسیه رفته بود نکته ای شبیه آن را مطرح کرده بود. غرب معتقد است که ایران می خواهد وقت بگذراندو به خاطر سابقه ای که در این زمینه دارد برای ایران ضرب الاجل گذاشته اند تا موضعش را سریعتر روشن کند. آنها معمولا ایران را متهم می کردند که اراده جدی برای مذاکره ندارد. این سابقه وجود دارد وانتظار هم این بود که اگر ایران تفاهم را علی الاصول پذیرفته جواب بدهند. اما در داخل کشور از سوی برخی مقامات مخالفت هایی شده و به همین جهت به نظر می رسد ایران سیاست دفع الوقت را پیش رو گرفته است.

جواب ندادن به پیشنهادغرب چه تبعاتی خواهد داشت؟

اگر به زمینه تفاهمی که در وین شده بود جواب ندهند، کشورهای غربی و آمریکا به سمت تحریم های سنگین خواهند رفت. آمریکایی ها هم برنامه خودشان را دارند که می تواند موارد مختلفی را از تحریم بنزین تا ایجاد محدودیت برای تردد در آبهای آزاد را در برگیرد.

به نظر می رسد که دولت ایران در این فکر است که دولت های غربی توان تحریم بیشتر را ندارند و می تواند با زمان بازی کند و این روند را طولانی کند؟

آنها خودشان می گویند که توپ را در زمین غرب انداختیم و مسایلی این دست. به نظرم من یا باید آن تفاهم نسبی صورت گرفته در وین را بپذیرند یا اینکه تن بدهند به آنچه غرب در موردشان تصمیم خواهد گرفت. فکر نمی کنم غرب به درخواست های ایران برای خرید سوخت رضایت بدهد. ایران می گوید به جای اینکه همه کیک زرد را بفرستد مرحله به مرحله چند صد کیلوگرم بفرستد که عملا گزینه ای نیست که غرب بخواهد به آن تن بدهد. با این حال هنوز ایران هنوز پیشنهاد جدیدی مطرح نکرده و معلوم نیست که اگر به پیشنهاد روشنی رسیده اند چرا آنرا اعلام نمی کنند.

به نظر شما سرانجام این مذاکرات به کجا خواهد رسید؟

با توجه به مخالفت های محافل مختلف در ایران بعید می دانم چنین مذاکره ای به جایی برسد. ایران در یک شرایط آزادانه و داوطلبانه تفاهم را پذیرفته بود. اگر تاخیر بیاندازند آنها هم نپذیرند وبعد مجبور شوند پس از مدتی بپذیرند آنگاه معلوم می شود که تحت فشار مجبور شده اند که این موضوع را بپذیرند که این یک امتیاز منفی در کارنامه مذاکرات ایران خواهد بود. اگر ایران بخواهد مساله را به صورت کلی عوض کند آنها هم می روند به دنبال تحریم هایی که اعلام کردند. اگر بعد از چانه زدن ها ایران دوباره همان چیزی را بپذیرد که اول پذیرفته بود تاثیرات روانی خواهد داشت.

بیانیه ائتلاف دانشجویان آزادیخواه ملی در محکومیت رویدادهای تروریستی اخیر کشور

bavand — Sun, 01 Nov 2009 18:50:18 GMT

هم میهنان؛

اکنون که موج حق طلبی ، آزادیخواهی و اعتراض به سیاست های نابجا وسرکوبگرانه دولتمردان در غالب جنبشی ملی و مسالمت آمیز سراسر میهن عزیزمان را در نوردیده و غرور و افتخار را به تمامی ایرانیان بازگردانده است؛ چشم جهانیان به ایران دوخته شده تا نظاره کنند چگونه ملتی در برابر خشن ترین روشها برای سرکوب هر ندای حق طلبانه ای ، به مسالمت آمیز ترین ابزارها متوسل می شوند و آنچه این غرور و آن افتخار را باعث گردیده دقیقاً همین نکته است. بدیهی است هرگاه ملتی برای دستیابی به حقوق خود بپا می خیزد و جنبشی به راه می افتد ، عده ای فرصت طلب نیز که اهدافشان هیچ گونه سنخیتی با منافع ملی و مطالبات ملت ندارد ، سعی بر آن دارند تا از شرایط پیش آمده نهایت سوء استفاده را نموده و از آب گل آلود ماهی دلخواه خود را صید کنند. سازمان های تروریستی و تجزیه طلبانه ای که متأسفانه چند سالی است در کشور ما مشغول به فعالیت های اهریمنی خویش اند و از هر کوششی برای تهدید تمامیت سرزمینی و منافع ملی ایران فروگذار نمی کنند؛از آن جمله اند.

درگذشت غلامرضا رحیم عضو شورای مرکزی و هیأت اجرائیه جبهه ملی ایران

bavand — Wed, 28 Oct 2009 21:11:12 GMT

با تاسف بسیار و اندوه فراوان درگذشت رادمرد میهن دوست و از پیروان راستین راه مصدق بزرگ، قاضی شریف و پاکدامن دادگستری، عضو شورای مرکزی و هیأت اجرائیه جبهه ملی ایران آقای غلامرضا رحیم را به اطلاع هموطنان ارجمند میرسانیم.

مجلس ترحیم آن فقید سعید روز جمعه هشتم آبانماه ازساعت ده تا یازده ونیم صبح درمسجد حجت ابن الحسن واقع درخیابان سهروردی شمالی برگزارخواهد شد.

شورای مرکزی جبهه ملی ایران

ادیب برومند- دکترلقا اردلان – بانو فرشید افشار- مهندس عباس امیرانتظام – فرهادامیرابراهیمی دکترهرمیداس باوند - دکتر جهانشاه برومند-- مهندس مرتضی بدیعی – مهندس اسماعیل حاج قاسمعلی – عیسی خان حاتمی – دکترپرویزدبیری - جمال درودی – دکترعلی رشیدی ـ حسین راضی – دکترخسرو سعیدی – حسین شاه حسینی – حسن شهیدی – جواد شرف الدین – مهندس حسین عزت زاده – سرلشگربازنشسته ناصرفربد- اصغرفنی پور- دکترمحسن فرشاد – حسن قدیانی – دکتر باقر قدیری اصلی – دکترحسین موسویان - دکترمهدی مویدزاده – منوچهرملک قاسمی ـ پریچهرمبشری – هرمزممیزی – ابراهیم منتصری – دکترصادق مسرت – دکترعلی اکبرنقی پور- ابوالفضل نیماوری

بیانیه تحلیلی جبهه ملی ایران درمورد واگذاری اموال ملی و عمومی به بهانه خصوصی سازی

bavand — Fri, 23 Oct 2009 17:45:21 GMT

از روزی که دولت فعلی برروی کار آورده شد (بیش ازچهارسال پیش) وظیفه اصلی آن باز گذاشتن دست حامیان و پشتیبانان دولت و مراکز قدرت در تسلط برادارات ، پست های کلیدی(مدیریت ها،وزارت خانه ها ) حضور قوی در مجلس و مراکز تصممیم گیری ، مراکز توزیع کننده منابع مالی و امکانات اقتصادی( منابع طبیعی ، وزارت خانه های اقتصادی، بانک ها ، بورس ) غیر از مراکز سیاسی بوده است .

اولین اقدام رییس جمهور در آن زمان مخالفت با واگذاری قسمتی از سهام بانک پارسیان به خریداران در بخش خصوصی به بهانه تامین قسمتی از هزینه خرید توسط بانک ها بود تا گروه مورد نظر خاص بر این بانک مسلط شود. از آن زمان گروه های مافیائی برای آسان کردن تسلط بر اموال عمومی تبلیغات شدید خصوصی سازی را راه انداختندو بالاخره چه در مجمع تشخیص مصلحت نظام و چه در سطح بالاتر مقدمات صدور فرمان رهبری دایر بر اصلاح اصل 44 قانون اساسی که بخش دولتی اقتصاد را شرح داده است فراهم ساختند تا اموال کلیدی و حیاتی دولتی هم قابل تصرف و حراج باشد ( بانک ها ، راه آهن ، خدمات ارتباط جمعی ، شرکت های حمل و نقل و صنایع بنیادی و کلیدی ،بنادر و ترمینال ها )

در حالیکه اولاً دولتی بودن صنایع و فعالیت های زیر بنایی و کلیدی به شرح مندرج در قانون اساسی به لحاظ اهمیت آنها در حفظ امنیت و رفاه عمومی و باز بودن دست دولت ( البته یک دولت ملی و دلسوز مصالح عمومی ) در جهت دادن به اقتصاد وسیاست های اقتصادی دولت در جهت رفاه عمومی است( مثل همه اقتصادهای سوسیالیستی واقعی و حتی نظام های سرمایه داری مختلط) و ثانیاً نهضت خصصوصی سازی از دهه 1990 پس ازسقوط امپراطوری شوروی درجهان راه افتادخود ابزاری برای ایجاد رقابت رشداقتصادی بهبود سطح رفاه مردم واولین پیش نیاز آن آزادسازی اقتصادی یعنی تسهیل فعالیت اقتصادی مردم از راه حذف قوانین ومقررات زائد ودست وپاگیر وساده سازی مدیریت امور عمومی و اقتصادی بوده است .

مثلاً در آلمان پس از ملحق شدن آلمان شرقی هدف خصوصی سازی (کوچک کردن دولت ) پاک سازی وحذف آثار اقتصا د فاشیستی دوران هیتلری و دوران کومونیستی استالینی ( 1990-1945) و ایجاد ساختارها و زیر بنا ها و صنایع قرن بیست و یکم با تکنولوژی قرن بیست و یکم بود که نتیجه آن بهبود شرایط رقابتی ، افزایش اشتغال ، تولید، افزایش صادرات و ازدیاد رفاه و قدرت اقتصادی کشور خواهد بود.

در بیش از پنجاه کشور که نهضت خصوصی سازی در آن پا گرفت اول از همه هدف های خصوصی سازی در هر بخش از اقتصاد وصنعت تعریف می شد و بعد هیئتی مرکب از نمایندگان منافع مصرف کنندگان ( کارگران ، کارمندان ، معلمین) بانک ها ، صاحبان صنایع ، نمایندگان مجلس و دولت تصمیم می گرفتند که با کارخانه یا صنعت چه باید بشود و آیا این صنعت مضر و آلوده کننده باید از سطح زمین پاک شود یا کوچک شود یا گسترش یابد و بعد به هر کسی یا شرکتی ویا کنسرسیومی چه در سطح ملی و یا بین المللی فروخته شود ( واگذار شود ) که توانایی فنی ، مالی ، تکنولوژیکی ، مدیریتی ، پرسنلی را داشته باشدکه طی مدت تعیین شده آن صنعت را به سطح مطلوب برساند و اهداف قبلاً تعیین شده و توافق شده را تامین نماید.

در ایران خصوصی سازی را تنها از دید انتقال مالکیت و کنترل یعنی خرید و فروش سهام شرکت های سود ده یا دارای سرمایه های نهفته دانسته اند یعنی هر دار و دسته ای ، کارخانه ای یا صنعتی یا بخشی از صنعتی ( مثل شرکت های وابسته به صنعت نفت ، صنعت مس ، صنعت آلومنیوم ، صنعت برق ، صنعت آّب ، نیروگاه ها و سد ها) را هدف تسلط خود قرار می دهد و به هزار وسیله برای خود سوئی سازی آن اقدام می کند که اولین تاکتیک عوامل بیرونی و درونی آنها زیان ده کردن آن کارخانه یا صنعت و درست کردن بهانه عوام پسند برای فروش و یا واگذاری آن است ( راه های منفی کردن تراز نامه شرکت ها متعدد است) .

بعضی از نهاد ها وارگان های وابسته به حکومت مسئله خصوصی سازی را هم از دید ایجاد درآمد مستقل از بودجه دولت و هم از دید تسلط بر جامعه ، افکار عمومی ، زندگی خصوصی مردم ، روابط بین المللی مخصوصاً تجارت خارجی می بینند و بعضی افراد ساده اندیش یا عامل خود این نهاد ها و بنیادها به استناد مقرراتی که خود عوامل این نهادهای ظاهراً عمومی وضع کرده اند اظهارنظر می کنند که مثلاً واگذاری پنجاه و یک درصد سهام مخابرات به شرکت های ظاهراً تعاونی سپاه اشکالی ندارد که هم از اسم تعاونی سوء استفاده شده است و هم از کلمه خصوصی سازی و بعضی هم که فریادشان بلند شده فقط ناشی از تأسف از دست رفتن فرصت کسب تسلط و سود جویی است .

درعلوم اداری و اقتصاد هر نهاد ، شرکت یا موسسه ای را دولتی می دانند که بالاترین مقامات آن توسط مقامات حکومتی انتخاب و منصوب شوند ، بنابراین تمام نهاد ها ، بنیادها ، شرکت ها و موسسأت به اصطلاح تعاونی و خیریه زیرنظرمقامات حکومتی ، دولتی و یا شبه دولتی هستند و تسلط مقامات حکومتی بر آنها و بر دستگاه های اداری و دولتی در ذات با اقتصاد رقابتی و خصوصی مغایرت دارد یعنی امکانات و فرصت های خاص ناشی از قدرت حکومت را به آنها می دهد( چهل هزار میلیارد تومان پول بانک های دولتی را چه افراد و شرکت هایی خورده اند؟ )

اقتصاد رقابتی واقعی که سبب رشد، توسعه و ازدیاد تولید ، اشتغال و رفاه در بخش عظیمی از دنیا حتی در دهه اخیر در چین و هندوستان شده پنج رکن دارد: (1) آزادی اطلاعات ، تولید اطلاعات ، دسترسی به اطلاعات ، سرعت دسترسی و کم هزینه بودن اطلاعات (2) تساوی همه افراد علاقمند در بهره گیری از اطلاعات (3) تساوی افراد علاقمند در دسترسی به منابع مالی و امکانات ( بانک ها ، موسسأت مالی ، بازار ها ، صنایع ، مواد اولیه ، واردات ، صادرات) (4) قابل رقابت بودن کالا ها و یا خدمات ( نبودن انحصارات طبیعی ، امکانات سر مایه ای ، فنی ، تکنولوژیکی, مسائل امنیت ملی یا ملاحظات اجتماعی و رفاهی) و بالاخره (5) باز بودن اقتصاد و دسترسی به مواد ، کالا ها ، خدمات ، بازار در سطح جهانی و رقابتی که یک بررسی ساده نشان می دهد که در ایران هیچیک از این پنج شرط فراهم نیست و در این شرایط راه اندازی بهانه خصوصی سازی جز دامی برای انتقال ثروت های ملی و اموال عمومی به باند های مافیایی و ایجاد پایه های تسلط دراز مدت نهاد های حکومتی و بنیاد ها و افراد و خانواده های مسلط بر آنها برای جامعه نیست.

تهران – جبهه ملی ایران

28/7/1388

دیدار رهبران و بزرگان جبهه ملی با خانواده آقای دکتر محمد ملکی

bavand — Mon, 12 Oct 2009 17:01:59 GMT

عصر روز یکشنبه ۱۹/۷/۸۸ جمعی از اعضای شورای مرکزی و کمیته تشکیلات جبهه ملی ایران در منزل آقای دکتر محمد ملکی استاد و رئیس اسبق دانشگاه تهران که صرفا بعلت بیان عقیده از تاریخ ۳۱/۵/۸۸ در زندان اوین در بازداشت بسر میبرد حضور یافته و مراتب حمایت خود را از آقای دکتر ملکی و کلیه زندانیان سیاسی به خانواده ایشان ابراز داشتند . در بین حاضران در منزل آقای دکتر ملکی، آقای ادیب برومند رئیس شورای مرکزی و هیئت رهبری جبهه ملی، آقای حسین شاه حسینی نایب رئیس شورای مرکزی ، خام فرشید افشار عضو هیئت رئیسه شورای مرکزی ، خانم دکتر لقا اردلان عضو هیئت اجرائیه ، دکتر هرمیداس باوند عضو هیئت رهبری و سخنگوی جبهه ملی ، آقای اصغر فنی پور عضو هیئت اجرائیه ، دکتر حسین موسویان رئیس هیئت اجرائیه جبهه ملی وآقایان مهندس محمد اویسی ، عبدالله ازدوجینی ، یوسف صحفی و فرهاد بیشه ای از اعضای کمیته تشکیلات جبهه ملی دیده میشدند . در این دیدار همسر آقای دکتر ملکی چگونگی بازداشت ایشان و وضعیت جسمانی نامساعد و شرایط نامناسب زندان را برای حضار توضیح دادند .

روابط عمومی هیئت اجرائیه جبهه ملی ایران

۱۹ / ۷ ۱۳۸۸

گذر از بن بست

bavand — Mon, 12 Oct 2009 07:24:42 GMT

روزنامه اعتماد ۱۹/۷/۱۳۸۸:

در چند ماه گذشته مواضعي از سوي دولت دموکرات باراک اوباما در قبال پرونده هسته يي ايران اتخاذ شد که نشان از تلاش براي تغيير رويکرد سياست خارجي ايالات متحده نسبت به ايران داشت. در اين ميان اما عکس العمل هاي ايران در قبال ادبيات اوباما و همچنين گذشت زمان سبب شد ايالات متحده در معرض فشارهاي گوناگون ابتدا از سوي کنگره، سپس از سوي حزب جمهوريخواه و نهايتاً لابي اسرائيل قرار بگيرد. به خصوص اينکه رويدادهاي داخلي نيز روي اين مساله تاثيرگذار بود. بنابراين اين نکته سبب شد امريکايي ها تا حدودي تجديد رويه کنند و اعلام کنند مذاکرات را در چارچوب مذاکرات 1«5 ادامه خواهند داد. به اين ترتيب در اجلاس اخير که در ژنو برگزار شد دو طرف روبه روي يکديگر قرار گرفتند و اين طور به نظر مي رسيد که قصد و نيت باطني آنها تمايل به مذاکره و گفت وگوي مستقيم است. اين انگيزه و نيت قبلي تبديل به مذاکره 45 دقيقه يي شد که به نوبه خود توانست بن بست رواني که در گذشته وجود داشت را برطرف کند و انتظار مي رود از اين پس در آينده روابط دو طرف در چارچوب مذاکرات دوجانبه مساله تکنولوژي هسته يي را براي نيل به تفاهم و توافق پيگيري کنند.

به عقيده من دموکرات ها به مذاکره تمايل زيادي داشتند که حتي اين تمايل به مذاکره مستقيم يا دوجانبه جزء يکي از اساسي ترين شعارهاي انتخاباتي آنها قبل از پيروزي در انتخابات رياست جمهوري ايالات متحده محسوب مي شد و حتي پس از پيروزي شان نيز همچنان به اين نکته توجه زيادي داشتند. در اين حال شاهد بوديم در شرايط جديدي که پيش آمد و موجب تعديل فضا شد فرصت جديدي پيش آمده تا جايي که آقاي منوچهر متکي در جايگاه وزير امور خارجه ايران به واشنگتن سفر کردند. همچنين در رابطه با موضوعي که بايد در کنفرانس مطرح شود گفتند آنچه در دستور کار کنفرانس است ما پيرامون آن مذاکره خواهيم کرد. اين مسائل موجب پديد آمدن نگاه جديدي مي شود چراکه همان طور که مي دانيم دستور کار مذاکرات از نگاه گروه 1«5 قبل از هر چيز پيرامون مساله هسته يي بوده است. با تکيه بر اين مطلب اين نکات را مي توان جزء قرائني مطرح کرد که ايجاد فضاي نسبتاً مساعدي براي گفت وگوهاي راهگشا در آينده را نويد مي دهد. از سوي ديگر بد نيست در اين ميان به اقدامات کنگره امريکا نيز اشاره شود. کنگره امريکا جريان جداگانه يي را در پيش گرفت و در اين مسير طرح تحريم واردات بنزين به ايران را تصويب کرد که البته اجراي اين طرح با توجه به ساختار نظام سياسي ايالات متحده بستگي به تصويب يا تاييد نهايي رئيس جمهور اين کشور دارد. به اين ترتيب کنگره که از مدتي قبل اين طرح را به تصويب رسانده بود در حال پيگيري آن است و اين به ميزان تفاهمي که حاصل شده بستگي دارد و بايد بدانيم فضا تا چه اندازه براي گفت وگوي سازنده به وجود آمده است. تصميمي هم که کنگره در رابطه با تحريم کشورمان گرفته نهايتاً بايد به تصويب رئيس جمهور امريکا برسد.

با توجه به نکته هايي که به آن اشاره شد مي توان اين طور قضاوت کرد که کنگره امريکا هنوز از مواضع ايران استقبال نمي کند و حتي شايد در اين زمينه تفاوت ديدگاهي هم با اوباما داشته باشند. علاوه بر اينها بايد به اين مساله توجه کرد که اقدامات صورت گرفته در راستاي پيگيري راه حل ديپلماسي و حل و فصل اختلافات بر سر ميز مذاکره آغاز فرآيندهايي براي گفتمان مساعد و مذاکرات آينده ايران با گروه 1«5 است. البته کنگره امريکا به فعاليت خود همچون گذشته ادامه خواهد داد. شايد اگر کشور ديگري بود سعي مي کرد حالا که زمينه مناسبي براي مذاکره پيدا کرده است استفاده از اهرم تحريم را به تاخير بيندازد تا نتيجه مذاکرات مشخص شود. ولي کنگره امريکا معمولاً خط مشي مدنظر خود را دنبال مي کند. اگر در اين زمينه به بسته پيشنهادي ايران نيز بپردازيم اين بسته را مي توان حاوي مسائل کلي دانست؛ مسائلي که جنبه فوري ندارد. مثلاً مساله فلسطين که از سال 1947 تاکنون ادامه دارد يا مسائل ديگري مثل خلع سلاح هسته يي که آن هم از سال 1955 مطرح بوده که بعد بايگاني شده است. به تازگي نيز قطعنامه يي را به امريکا بردند در جهت خلع سلاح هسته يي که اين هم معمولاً مرحله به مرحله پيش مي رود که اگر در آن حسن نيت باشد ممکن است اين مدت چندين سال طول بکشد و لذا اينها مشکلاتي نيست که ايران با آن روبه روست يا در رابطه غرب با ايران مساله ايجاد کند. موضوعاتي که در بسته پيشنهادي ايران مطرح شده براي رسيدگي به آن و حل و فصلش معمولاً نياز به مدت زمان زيادي داشته و حل آن نيز نياز به گفت وگوهاي طولاني دارد. با اين حال مي توان با يک نگاه بلندمدت و زماني طولاني آن را در دستور کار قرار داد. اما در شرايط فعلي که نياز به حل اين مسائل به صورت فوري نيست يا اساساً امکان حل سريع اين مسائل وجود ندارد نمي شود آن را در دستور کار قرار داد تا کارساز باشد. معتقدم با حوادثي که در داخل و خارج پيش آمده که با يکديگر نيز مرتبط هستند بدون ترديد ايران بر آن است که در سياست هاي خارجي اقدامات تازه يي را انجام دهد. ولي به طور کلي براي اينکه مشکلات حل شود بايد هر دو طرف در گام اول حسن نيت داشته باشند و دوم اينکه مواضع اعلام شده اوليه خودشان را مشخص کنند تا اينکه به يک تفاهم دوطرفه قابل قبول براي طرفين منتهي شود. چه آنکه اعلام مواضع و نظرات صريح طرفين است که مي تواند به مذاکرات آتي روندي سازنده و راهگشا بدهد. بي ترديد پيگيري اين گفت وگوها موجب شفاف تر شدن فضاي ديپلماتيک طرفين و رسيدن به راه حلي مطلوب مي شود.

جنگ تحمیلی و سرانجام پرداخت خسارت به ایران

bavand — Sat, 03 Oct 2009 09:31:47 GMT

فرزاد پورکاویان - این روزها در سالروز جنگ تحمیلی هستیم، جنگی که با خسارات بی‌شمار جانی و مالی به پایان رسید. در این راستا طرح سوالات و شبهاتی در مورد سرانجام پرداخت خسارت باعث شد تا با دکتر هرمیداس باوند، کارشناس متخصص مسائل بین‌الملل به گفت‌وگو بپردازیم.

گفت‌وگوی روزنامه آرمان با دکتر داوود هرمیداس باوند

* کویت تا الان در حال گرفتن غرامت‌های جنگی از عراق است وبنا به برخی از آمار بیش از 35 میلیارد دلار از دولت عراق و فروش نفت این کشور دریافت کرده است. در حالی که مقایسه بین تجاوز به ایران و کویت حجم گسترده خسارات ایران به شدت زیاد بوده، آیا نظام بین‌المللی وفشارهای بین‌المللی موجب شده است تا ایران نتواند درقبال پرداخت خسارت فعال شود و یا تعلل یا ناکار آمدی سیاست خارجی موجب این امر شده است ؟

دکتر هرمیداس باوند;نه. اصلا ایران به طور سیستماتیک این امر را مطرح نکرده است. در گزارش کارشناسان دبیر کل که از سوی دبیر کل فرستاده شده بود آنها بیش از 300 میلیارد دلار نظر دادند. حتی عراق بسیاری از جاها را به طور مهندسی تخریب می‌کرده است یعنی عراقی‌ها مناطقی را می‌خواستند تخریب کنند و به صورت مهندسی شده منفجر می‌کردند و حتی اگر آن نظر که برخی مطرح کرده بودند که تا دو سال مسئول تجاوز عراق است و بعد از فتح خرمشهر،‌اقداماتی که عراق انجام داده است خلاف کنوانسیون مربوط به زمان جنگ بوده است. مناطقی که منفجر کرده است مناطق غیر نظامی و حتی 500 هزار اصله خرما را قطع کرده است برای اینکه صادرات خرمای بصره بی‌رقیب باشد. در یک مساله زیست محیطی عراق 500 هزار اصله خرما به صورت سیستماتیک قطع کرده، حالا ویرانگری‌هایی که در ابعاد مختلف کرده هم هست. بنابراین متاسفانه کوتاهی از سوی ما بود. هر وقت هم صحبتی می‌شود دفتر مطالعات یک میزگردی تشکیل می‌دهد و از من هم دعوت می‌کند، آقای خرم هم یک چیزی می‌گوید، من هم چیزی می‌گویم، ولی بعد که مساله افت می‌کند فراموش می‌شود.
*دولت عراق در چند ماه اخیر اختلافاتی با کویت داشت. برخی از مقامات عراقی اعلام کردند که خساراتی که به کویت در طول حمله به این کشور وارد شده در زمان صدام بوده است و زیاد ربطی به دولت کنونی عراق پیدا نمی‌کند. در این راستا و برای خروج عراق از فصل 7 منشور ملل متحد، عراق خواستار بخشش باقیمانده خسارت‌ها از سوی کویت است، حالا این پرسش پیش می‌آید آیا ممکن است چنین نگاهی در مورد ایران هم اتفاق بیفتد و دولت کنونی عراق خسارات وارده به ایران را نپذیرد؟